8.8.15

Ξένος ιδρώτας.

Σμιλεμένα γόνατα.

Γαλάζιες φλέβες εγκλωβισμένες

σε μικροσκοπικά άκρα.

Ανεξιχνίαστα

κεχριμπαρένια

μάτια.

27.5.15

Δεν τα μπορώ άλλο τα φιλήματα.

Δεν τις μπορώ αυτές τις ανείπωτες λέξεις,

τις υφέρπουσες σκέψεις,

που αιωρούνται στον αέρα που αναπνέουμε

όταν βαριανασαίνοντας αγκαλιαζόμαστε.

23.2.13

Ήταν ένα από εκείνα τα καλοκαίρια που δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ο ύπνος μου κράταγε κακία, τα σεντόνια τρυπούσαν τη σάρκα μου με κοφτερές σκέψεις. Και μόλις έκλεινα τα μάτια μου, πλημμύριζαν τα σκοτάδια με αναμνήσεις από πράγματα που δεν είχαν γίνει. Και τα μάτια μου έτσουζαν και τι μυαλό μου ήθελε να βγει από το κεφάλι μου. Κι ήμουν παγιδευμένη στον ανύπαρκτο χρόνο της νύχτας, τον ακίνητο, τον πηχτό, τον αδιαπέραστο. 

27.5.15

Δεν είναι που είσαι εσύ.

Είναι που είσαι άνθρωπος

ζωντανός

με μυς

και κόκαλα

και μια καρδιά

εκκωφαντική.

Και μικρές ατέλειες,

τέλειες.

Ίσως

και

να ‘ναι

επειδή

είσαι

εσύ.

27.5.15

Κενό.

Αοριστία

γοητευτική

και

άχαρη

μαζί.

Μπουρδουκλωθήκαμε

στα τόσα συναισθήματα.

Σκέψεις και λέξεις

ανείπωτες,

ανύποπτες

για

τη

σημαντικότητα

ή την

ασημαντότητά τους.

2.7.14 // 11.59 μ.μ.

αυτή τη στιγμή δεν ξέρω αν κλαίω από χαρά ή αν κλαίω από λύπη

ίσως να είμαι χαρούμενη που είμαι λυπημένη

δεν μπορώ να αντιληφθώ τι νοιώθω

η στιγμή πέρασε

αύλη

μέσα απ’ τα χέρια μου

χάθηκε

το μόνο που έχει μείνει είναι η

γεύση

του ονόματός σου στα χείλη μου

και λύπη

ανούσια και ακατάληπτη.